Bölüm 8: 2. Sahne – Ana Kahraman, II

Havada süzülen mesajları izlerken derin bir nefes aldım.

Evet, şimdi başlıyordu.

Beklenen bir mesaj olduğu için şaşırmadım. Reddedildiği için grubundaki tüm üyelerin yüzünü çevirmesi... görünüşe göre bu adam orijinal eserde Kim Namwoon'un sponsoruydu. Gerçekten de bu takımyıldızının cisimleşeni gibi.

Başmelek Uriel söz konusu olduğunda, sadece hayal kırıklığıydı. Baştan beri, mutlak iyiliğin takımyıldızları büyük bir adaletsizlik işlemedikleri sürece birinden nadiren nefret ederdi.

Gizemli Entrikacı'nın durumu beklenmedikti. İsmin özelliklerini göz önüne alırsak, belki tedbirimi değerli buldu.

Cennetin Dengi, Büyük Bilge'ye gelince...

Endişeliydim. Doğru seçimi mi yaptım? Bilmiyordum. Belkide hemen önümde duran muazzam fırsatı kaybetmiştim.

Ancak, belirli bir takımyıldızını seçmek, o olasılıkla sınırlanmak anlamına geliyordu. Sponsor sözleşmesi asla adil bir anlaşma değildi. Hayatta kalırdım, ama onların oyuncağı olarak hayatta kalırdım. Beklentilerim doğruysa, bir takımyıldızı olmadan güçlü olmanın bir yolu vardı. Belki en güçlü sponsorun cisimleşeninden daha güçlü olmanın bir yoluydu.

Dokkaebi'nin hilal ay gözleri bir an için üzerimde kaldı.

Sponsor Seçimi bittikten sonra, dokkaebi kayboldu. Bize dinlenmemizi söyledi ama bu 10 dakika gerçekten çok önemliydi. 10 dakika içinde, bu durumu halletmeli ve takip eden senaryolara hazırlanmalıydım. Yeteneklerimi kafamda hatırlamaya çalıştım.

[Karakter Listesi] ve [Bilge Okuyucunun Bakış Açısı]. Henüz kesin kullanımını bilmiyordum ama bu becerilere dair genel bir fikrim vardı. Bu bir şekilde işe yarayacaktı.

"Hepimiz toplanalım." Sözlerimle hayatta kalanlar toplandı. Elini uzatan ilk kişi Lee Hyunsung'du.

"Merhaba, ben Lee Hyunsung."

"Kim Dokja."

"Tanıştığımıza memnun oldum... bu kelimelerin duruma uygun olup olmadığını bilmesem de. Daha önce söylediğim gibi, ben bir askerim... şey, belkide askerdim demeliyim"

"Birliğinizle iletişim kuramıyor musunuz?"

"...Evet."

Elimi sıkış gücü kayda değerdi. Hayatta Kalma Yolları'nın ilk aşamalarında ortaya çıkan tanktan beklendiği gibi. Lee Hyunsung'u mutlaka yanıma almalıyım. Şu andapek önemli görünmeyebilir ama Lee Hyunsung, Hayatta Kalma Yolları'nın sonraki bölümlerinde giderek daha da önemli bir figür haline geldi.

"Ah, Dokja-ssi."

"Evet?"

"Size teşekkür etmek istedim. Dokja-ssi olmasaydı, hepimiz ölmüştük."

"Hayır, durum böyle değil."

"Yaşasaydım bile, insan olarak yaşayamazdım. Çok teşekkür ederim. Ve... utanıyorum." Lee Hyunsung derin bir şekilde eğildi.

Zihnim biraz karmaşıktı. Aslında, Lee Hyunsung bir şey yapmasam bile hayatta kalırdı. Sonra biri omzumu tuttu.

"Haha, müteahhidimiz büyük bir iş yaptı. Dokja-ssi, adımı biliyor musunuz?"

Arkama bakmadan kim olduğunu anlayabildim. Eli omzumdan aldım ve dedim ki, "Biliyorum, Han Myungoh-ssi."

"Ha, Han Myungoh-ssi? Bana Departman Müdürü demeniz gerekmez mi?"

Han Myungoh hâlâ bu durumda pozisyonunu kullanmaya çalışıyordu. Gerçekten de Mino Soft'ta otoriterliğin kralıydı.

"Burası şirket değil."

"Hah, buna bak. Artık işe gitmemeyi mi planlıyorsun? Temel görgü kurallarını nereden öğrendin?"

Han Myungoh'ın öfkeli yüzünü gördüğümde, tanıdığım dünyanın bittiğini bir kez daha fark ettim. Önümdeki adam, senaryo başlamadan önceki dünyanın bir 'yırtıcısı'ydı ve ben yırtıcının sadece bir avıydım. Kesinlikle geçmişte böyleydi.

"Nasıl düşünsem de, davranışlarınız çok fazlaydı. Evet? Böcekler senin elindeyse beni haberdar etmeliydin. Neden öyle attın?"

"..."

"Dokja-ssi, bana iyi davranmalısın. Sözleşmende ne kadar süren kaldı?"

Bir anda gülünç hale geldi. Daha önce yaşadığım dünyada, çok kırılgandım. "Han Myungoh-ssi."

"Eh?"

"Kes sesini."

"N-Ne?"

"Hâlâ durumu anlamadın mı? Daha önce o herif tarafından dövülmedin mi? Mino Soft? Son geldiğinde şirketin hâlâ var olduğunu mu düşünüyorsun?"

Han Myungoh'ın yüzü beyaz ve dehşete düşmüştü. Gözlerimi diğer insanlara çevirdim. Zaten dediğim gibi, bunu kalıcı hale getirmeliyim. "Sorun sadece Han Myungoh-ssi değil. Millet, uyanmanız gerekiyor. Dokkaebi'nin dediği gibi, bu bir şaka değil."

"..."

"Sanırım hepiniz durumu az da olsa kavradınız. Özellikler penceresindeki özel beceriler. Oyun benzeri bir arayüz. Hâlâ gerçekleri yakalamamış olan var mı?"

Gerçekten de, kimse elini kaldırmadı. Bir Güney Koreli için anlamak kolaydı. Akıllı telefonların yüksek kullanım oranı nedeniyle, RPG oyunu oynamamış tek bir kişi yoktu. Oyun oynamamış olsalar bile, en azından bir kez bir fantezi romanı okumuşlardı.

Lee Hyunsung iç çekti, "Bu nöbet tutarken okuduğum bir roman gibi, ama hâlâ hissedemiyorum. Bu gerçekten bir rüya değil mi?"

"Bu gerçek."

Sert cevabım Lee Hyunsung'un gözlerinin hafifçe değişmesine neden oldu.

Lee Hyunsung başını salladı. "Emin olmanız iyi. O zaman şimdi ne yapacağız? Dokja-ssi, bir fikriniz var mı?"

"Gitmeliyiz." Tereddüt etmeden cevapladım.

"G-Gitmek mi? Delirdin mi?"

"Dokja-ssi, sanmıyorum..." Bu sefer Yoo Sangah da katıldı. Görünüşe göre herkes hâlâ uyanmamıştı.

"Öyleyse ne kadar süre burada kalacağız?" Aslında, argümanım pek mantıklı değildi. Dışarısı canavarların cennetiydi. Ancak, biliyordum. Şu anda, buradan çıkmalıyız. "Ebeveynlerinizi düşündünüz mü? Bu karışıklıkta ebeveynlerinizin güvende olduğunu mu düşünüyorsunuz?"

"H-Hat bir süredir kesik. Kakaotalk (sohbet uygulaması) yok..." Yoo Sangah umutsuzca bağırdı. Gerçekten de, Konfüçyüsçülük Güney Kore'de hâlâ güçlüydü. 'Ebeveynler' kelimesinde Lee Hyunsung ve Han Myungoh'ın ifadeleri bile karardı.

Başı eğik olan Lee Gilyoung'un omzunu tuttum. Ayağa kalkan ilk kişi Yoo Sangah oldu.

"Gidelim. Dışarı çıkacağım."

"H-Hayır! O şeyin ne dediğini duymadın mı? Burada ara ver! Hareket edersek kafalarımız patlayabilir!" Han Myungoh umutsuzca bağırdı.

"Çoğunluk oylaması yapalım."

Yoo Sangah önce elini kaldırdı, ardından ben ve Lee Gilyoung. Ancak, hepsi bu kadardı.

Lee Hyunsung dedi ki, "...Üssüme gitmem gerekiyor ama bu durumda hareket etmek tehlikeli görünüyor. Uyarı da vardı."

"Kahretsin, hepiniz kendiniz gidin! Ben gitmiyorum! Dışarı çıkmıyorum!"

Han Myungoh'ı umursamıyordum ama sorun Lee Hyunsung'du. Lee Hyunsung'u ne pahasına olursa olsun yanımda götürmeliydim...

Kuuong!

Kalın demir levha yüksek bir ses çıkardı. 3707 numaralı vagona giden demir kapı hafifçe çarpıtılmıştı.

"N-Ne?" Han Myungoh'ın çığlığı görmezden gelindi, demir kapı yine sağır edici bir ses çıkardı.

Kuuong!

Biri kapıyı ötesinden kırmaya çalışıyordu. Bu beklenmedik bir durumdu, bu yüzden düşünmem gerekiyordu. Bir sonraki senaryo mu? Hayır. Dokkaebi henüz geri dönmemişti. O zaman...

Beynim hızla çalıştı. Küçük tüyler diken diken oldu ve kısa bir ürperti vücudumu vurdu. O adamdı.

"N-Ne? Millet durdurun!" Han Myungoh bağırdı ve kapıya doğru hareket etti. Lee Hyunsung da ona doğru hareket etti ama onu durdurdum.

"Durduramazsın."

"Ha?"

"Gitmeliyiz."

Demir kapıya ağır gözlerle baktım.

"Ha? Ama..."

"Şimdi gitmezsek—"

3707 numaralı vagonun tek hayatta kalanı. Demir kapının ötesinde kimin olduğunun gayet farkındaydım.

"Bir sonraki senaryo gelmeden önce hepimiz öleceğiz."

Evet, o adam sonunda geliyordu. Bu hikayenin 'gerçek' kahramanı.