Bölüm 4: 1. Sahne – Ücretli Hizmetin Başlangıcı, III

Dokkaebi kaybolduktan sonra insanlar farklı tepkiler verdi. Bazı insanlar trenden çıkmaya çalışırken diğerleri polisi aradı. Yoo Sangah ikinci gruba aitti. "Polis, polis cevap vermiyor! Ne, ne yapmalıyım..."

"Sakin ol, Yoo Sangah-ssi," dedim, Yoo Sangah'ın odaksız gözlerinin içine doğrudan bakarak. "Yoo Sangah-ssi. Geliştirme ekibinin yaptığı oyunu hiç oynadın mı? Dünyanın yok olduğu ve sadece birkaç kişinin hayatta kaldığı bir oyun."

"Ha? Ne söylüyor—..."

"Düşün bunu. Şu anda bir oyunun içindeyiz."

Yoo Sangah sessizce dudaklarını yaladı. "Oyun..."

"Basit. Sana söylediklerimi yapmakta tereddüt etme. Anladın mı?"

"A-Anladım. Ne yapmalıyım?"

"Hareketsiz kal."

Sonunda, yavaşça nefesimi kontrol ettim. Benim de tüm bunları düzgünce kabul etmek için zamana ihtiyacım vardı.

Sadece romanda var olan tasvirler şimdi gözlerimin önünde gerçekleşiyordu.

Her sahneyi dikkatle izledim. Gerçeklikten şüphelenen Matrix'teki Neo gibiydi. Gözlemlemek, sorgulamak ve sonunda ikna olmak... Kabul etmeliydim. Nedenini bilmiyordum, ama bunun hakkında hiçbir şüphe yoktu. 'Hayatta Kalma Yolları' gerçek olmuştu.

Düşüneyim... Bu yeni dünyada nasıl hayatta kalmalıyım?

"Hadi, herkes! Herkes sakin olsun. Sakin sakin nefes almaya başlayın." Birisi dokkaebi kaybolduktan tam beş dakika sonra öne çıktı. Kısa kesilmiş saçlı, ortalama boydan bir baş daha uzun, sağlam yapılı bir adamdı.

"Sakinleştiniz mi? Lütfen eylemlerinizi durdurun ve bir an için bana dikkat edin."

Hıçkıran veya telefon eden insanlar durdu. Herkesin gözleri ona toplandığında, iri adam tekrar ağzını açtı, "Bildiğiniz gibi, ulusal bir felaket durumunda, küçük karışıklıklar büyük insan kayıplarına neden olabilir. Bu yüzden şimdi durumu kontrol edeceğim."

"Ne, sen kimsin?"

"Ulusal felaket durumu? Ne söylüyorsun?"

Bazı insanlar gecikmeli olarak kendilerine geldiler ve 'kontrol' kelimesine güçlü bir şekilde karşı çıktılar. Sonra genç adam cüzdanından bir devlet memuru kartı çıkardı. "Şu anda 6502 biriminde görev yapan bir ordu teğmeniyim."

Bazı insanların yüzleri rahatladı. "Bir asker, o bir asker."

Ancak, rahatlamak için çok erkendi.

"Az önce birimden mesaj aldım."

İnsanlar askerin akıllı telefonunun önünde toplandı. Yakınında olduğum için içeriği zorlanmadan okuyabildim.

—Birinci seviye ulusal felaket durumu meydana geldi. Tüm birlikler hızla toplanın.

Etrafımda yutkunma sesleri duyulabiliyordu. Ulusal felaket durumuydu. Bunu zaten beklediğim için şaşırmadım. Aslında, başka bir şey yüzünden şaşırmıştım. Ordu Teğmeni Lee Hyunsung... O 'Lee Hyunsung' bu adamdı. Kim olduğunu biliyordum. Yüzünü gerçekten ilk kez görüyordum, ama adı kafamda açıktı. Hayatta Kalma Yolları'nın ana yardımcı karakterlerinden biriydi.

Romandan bir karakter ortaya çıkmıştı. Şimdi gerçekten durumu kabul etmeliydim.

"Asker-nim! Ne oluyor?"

"Birimimle iletişim kurmaya çalışıyordum, ama..."

"Mavi Saray! Mavi Saray ne yapıyor? Lütfen başkanla hemen iletişim kurun!"

"Özür dilerim. Ben sadece sıradan bir askerim ve Mavi Saray'a doğrudan hattım yok." Lee Hyunsung açıkladı.

"O zaman neden kontrolü alıyorsun?"

"Tüm vatandaşların güvenliği için..." Lee Hyunsung saçma sorulara sakin bir şekilde yanıt verirken, romandaki tasvirlerin yanlış olmadığını fark ettim. Ancak, Lee Hyunsung orijinalde böyle mi ortaya çıkmıştı? Bu karmaşık soruları düşünürken, garip bir önsezim hissettim. Hayatta Kalma Yolları'nın tek okuyucusu olarak, Lee Hyunsung'un ilk görünüşünün böyle olmadığını garanti edebilirdim. Romanda ortaya çıktığı nokta ilk senaryonun sonundaydı.

...O zaman bu durum neydi? Kafam karıştı. Hayatta Kalma Yolları'nı bir kez daha okuyabilseydim daha net bilirdim.

"Başbakan konuşma yapıyor! Gerçekten birinci seviye felaket!"

Birinin çığlığı üzerine herkes akıllı telefonlarını açtı. Yoo Sangah ekranını bana doğru çevirdi. "...Dokja-ssi, şuna bak."

Bir arama terimi girmeye gerek yoktu. Çünkü tüm portal sitelerin ilk sonucu 'Başbakanın Konuşması'ydı. Tabii ki, videonun içeriğini zaten biliyordum.

—Tüm vatandaş kardeşlerime, Seoul dahil olmak üzere belirsiz sayıda bölgede kimliği belirsiz teröristler şu anda aktif.

Konuşmanın içeriği basitti. Mevcut hükümet teröristlerle savaşmak için tüm araç ve yöntemleri seferber edecek ve asla hiçbir müzakere olmayacaktı. Bu nedenle, herkes güvenle hayatlarına devam etmeliydi...

Romanı okurken pek düşünmemiştim, ama şimdi bu sözleri duyduğumda biraz şok oldum. Terörizm... Evet, bu daha rahat olurdu.

"Ama başkan nerede? Neden başbakan konuşma yapıyor?"

"Başkan zaten vuruldu."

"Ne? Gerçekten mi?"

"Emin değilim. Bir Naver yorumu—"

"Kahretsin, o zaman sahte!"

Tabii ki, sahte bir yorum olmadığını biliyordum.

"Uwaaaaack! Ne?"

Silah sesleri her yerden duyulunca insanlar telefonlarını düşürdü. Akıllı telefonlarından kaynaklanıyordu. Chiiiik, yüksek bir ses geldi ve kan ekranı doldurdu. Bir an sonra, insanlar ne olduğunu fark ederek nefeslerini tuttular.

"B-Başbakan..."

Başbakan ölmüştü. Kafası gerçek zamanlı olarak patlamıştı. Ekran sessiz hale gelmeden önce silah sesi gibi birkaç ses daha vardı. Ekranda beliren bir sonraki şey bir dokkaebi'ydi.

İnsanlar ağızları aptal japon balıkları gibi açık bir şekilde sözcüksüz kaldılar.

Tonu çok rahat olduğu için çok uğursuz hissettiriyordu. Bilinçaltımda, tüm gücümle bir yumruk yaptım.

Beeep. Havada kocaman bir zamanlayıcı belirdi. Aynı anda, hızla azalmaya başladı.

"N-Ne bu? Şaka mı?"

"Az önce mesajı duymadın mı? Hey, duymadın mı?"

"Asker-nim! Şimdi ne yapacağız? Neden polis gelmiyor?"

"Herkes, sakin olun ve beni dinleyin—"

Dokkaebi'nin sözleri, vagondaki durumun Lee Hyunsung'un düzeltemeyeceği kadar ciddi hale gelmesine neden oldu. Yoo Sangah'ın yakamı sıkıca tuttuğunu hissedebiliyordum. Yine de, bu durumun tutarsızlığını üzerimden atamıyordum. Yardımcı bir karakter olan Lee Hyunsung zaten ortaya çıkmıştı. Öyleyse, neden 'o' henüz ortaya çıkmamıştı? Bildiğime göre, şimdiye kadar onu görmeliydim.

"A-Arka tarafta cinayet var!"

3907 numaralı vagondan bir sahne koridor penceresinden görülebiliyordu. O vagondaki katilin yüz rengi beyazdı.

"Onları dışarıda tutmalıyız! Kimsenin girmesine izin vermeyin!"

İnsanlar demir kapıya sıkıca tutundular, ama bu gerekli değildi. Düşman zaten orada değildi.

Bu mesajla birlikte, insanlar şeffaf bir bariyere çarpmış gibi demir kapıdan geri fırlatıldılar.

"N-Ne bu?"

Bir kez daha, dokkaebi'nin sesi yankılandı,

Metroda dev bir ekran belirdi. Ekranda görünen yer bir sınıftı. Lacivert okul üniformasındaki kızlar titriyordu. Bir erkek çocuk tırnaklarını ısırarak mırıldandı, "...Bu Daepong'un okul üniforması değil mi?"

Bip bip bip bip— Uğursuz bir bip sesi duyuldu. Sonra lise kızları çığlık atmaya başladılar.

Duyuru bittiğinde, ön sırada oturan lise kızlarının kafaları patladı. Birer birer, bir kez daha birer birer... Gittikçe daha fazla kafa patladı. Lise kızları çığlık attılar ve sınıf kapılarına veya pencerelere doğru koştular.

"Ahh, uh, nasıl—"

Temizlik aletleri kırıldı ve tırnaklar yırtıldı, ama kapılar açılmadı. Kimse çıkamadı. Lise kızlarının kafaları patlamaya devam etti. Sonra bir lise kız arkadaşını boğdu, o da bir iniltiyle öldü. Bir süre sonra, ekranda kalan tek şey etrafına bakan son okul kızıydı.

Ekrandaki kızın figürü kayboldu. Sonra dokkaebi dedi,

Dokkaebi gülümseyerek konuştu, ama insanlar artık ekrana bakmıyorlardı. Göz göze gelen insanlar yavaş yavaş birbirlerinden uzaklaşıyorlardı.

"Kahretsin! Bu da ne?"

Yoo Sangah bile beni tutmayı bıraktı. Ancak, benden uzaklaşmadı. İki elim de serbest kalmıştı ve akıllı telefonumu açtım. 'O adam' neden hâlâ ortaya çıkmıyordu? Romandan bildiğim bilgiler ve bilmediğim bilgilerin bir karışımı vardı. Bu durumu aşmanın tek yolu Hayatta Kalma Yolları'nı tekrar okumaktı.

Ancak, romanı başka nerede bulabilirdim? Roman yasadışı olarak paylaşılacak kadar popüler değildi... Hayır, bir dakika bekle.

Akıllı telefonumdaki bildirimi gördüğümde bir an şaşırdım. Belki... Hayır mı?

Posta ekini açtığım anda kafam karıştı. Yazar tarafından gönderilen ekin adı şuydu: