Bölüm 3: 1. Sahne – Ücretli Hizmetin Başlangıcı, II

Nedenini bilmiyordum ama bu cümle aniden aklıma geldi. Durmuş metro treni, karanlık oda... Bu ayrıntılar bana deja vu hissi verdi. Metro daha önce de durmuştu, ama nadirdi. Yine de neden? Bir romandan tanıdık kelimeleri hatırladım... ama bu saçmaydı. İmkansız değil miydi?

Bu anda, 3807 numaralı vagonun kapısı ardına kadar açıldı ve elektrik geri geldi. Yoo Sangah yanımda mırıldandı, "...Dokkaebi?"

Başım zonkluyordu. Bildiğim roman ve önümdeki gerçeklik örtüştükçe tedirginlikle titriyordum.

Ve dokkaebi'nin söyleyeceği ilk şeyi zaten biliyordum.

Kurgu ve gerçeklik tam olarak örtüştü.

"Bu da ne?"

"Artırılmış gerçeklik mi?"

Gevezelik eden insanların ortasında, ben tek başıma başka bir dünyaya fırlatıldım. Bu kesinlikle bir dokkaebi'ydi—Hayatta Kalma Yolları'nda binlerce hayatın trajedisine kapı açan tam o dokkaebi. Beni düşüncelerimden kopartan Yoo Sangah'ın sesiydi. "Belirsiz bir şekilde İspanyolcaya benziyor. Onunla konuşmalı mıyım?"

Biraz şaşırmıştım ve sordum, "...Bunun ne olduğunu biliyor musun? Ondan para mı isteyeceksin?"

"Hayır, ama..."

İşte tam bu sırada Koreceyi doğru telaffuzunu duydum.

Tanıdık bir dil konuşulurken, insanların ifadelerinin rahatladığını görebiliyordum. Öne çıkan ilk kişi takım elbiseli iri yarı bir adamdı. "Hey, şimdi ne yapıyorsun?"

"Çekim mi yapıyorsun? Aceleyle bir seçmeye gitmem gerektiği için gitmeliyim." Yüzü tanıdık olmadığı için pek bilinmeyen bir aktör gibi görünüyordu. Eğer bir kadro yönetmeni olsaydım, taşan hırsı için onu seçerdim. Ne yazık ki, şu anda karşısındaki varlık bir yönetmen değildi.

"Ne? Neden bahsediyorsun?"

Göğsüm sıkışmaya başladı.

"Ne? Hemen trenden in!"

"Birisi kaptanı çağırsın!"

"Vatandaşların işbirliği olmadan ne yapıyorlar?"

"Anne, bu ne? Bir çizgi film mi?"

Bunun hakkında hiç şüphe yoktu. Bu bildiğim gelişmeydi. Buna karışmak istemiyordum... ama başka yolu yoktu. Buradaki insanlar küçük ve şirin görünümlü CG yaratığını dinlemezlerdi. Yapabileceğim tek şey koltuğundan kalkmaya çalışan Yoo Sangah'ı durdurmaktı.

"Yoo Sangah-ssi, tehlikeli, burada kal."

"Ha?" Yoo Sangah'ın gözleri büyüdü. Şaşkınlık anında konuştum, ama anladıklarımı açıklamanın bir yolu yoktu. Tam olarak söylemek gerekirse, açıklamama gerek yoktu.

Şu anda herkesten daha güçlü bir ikna gücüne sahip bir varlık vardı.

Dokkaebi yavaşça gözlerini kapadı, sonra yeni kırmızı parıltılarını ortaya çıkarmak için açtı. Bir şey patladı ve metro sessiz oldu.

"Uh, uh. Uh..." Seçmeye gitmesi gereken bilinmeyen aktörün alnında büyük bir delik vardı. Birkaç kez konuşan adam oracıkta yere yığıldı.

Bir kez daha çatlama sesi geldi. Bu sefer, kaptan hakkında konuşan kişiydi.

Bir, iki... Bazı insanların kafaları patlamaya başladıkça kan havaya püskürdü. Bunların hepsi dokkaebi'ye karşı çıkan insanların yanı sıra çığlık atan veya çılgına dönenlerdi. En ufak bir yaygara çıkaranların kafasında bir delik vardı. Aniden, metro bir kan gölüne döndü.

Bu vagonda bulunan insanların yarısından fazlası öldü. Kan ve vücut parçaları metroyu dolduruyordu. Artık insanlar çığlık atmıyordu. Güçlü bir yırtıcının karşısındaki ilkel maymunlar gibi, herkes sadece dehşetle dokkaebi'yi izledi. Şaşırmıştım ve hıçkıran Yoo Sangah'ın omzuna sıkıca tutundum.

Bu gerçekti. Kulaklarıma giren garip mesaj, gözlerimin önünde beliren dokkaebi ve kan gölüne dönüşmüş vagon...

Özel ihtiyaç alanında, yaşlı bir büyükanne dokkaebi'nin gözleriyle buluştu.

Bedava mı? Metrodaki hiç kimse bedavaya yaşamıyordu. İnsanlar hayatta kalmak için para kazanmaya çalışıyorlardı ve işten dönüş yolunda metroyla gidiyorlardı. Yine de bu anda, kimse dokkaebi'nin sözlerine itiraz etmedi.

Soluyan insanlar cevap veremedi. Sonra o sırada, birisi dikkatlice elini kaldırdı. "P-Para mı istiyorsun?"

Bu durumun ortasında nasıl bir insan konuşabilir diye merak ettim, ama şaşırtıcı bir şekilde yüzünü tanıyordum.

"Yoo Sangah-ssi. O finans ekibinin Bölüm Başkanı Han değil mi?"

"...Doğru."

Hiç şüphe yoktu. Şirkette üstte arkadaşları vardı ve yeni gelenlerin kaçındığı bir numaralı kişiydi. Finans ekibinin bölüm başkanı Han Myungoh'tu. Bu adam neden metroyla gidiyordu?

"Sana para vereceğim. Al. Lütfen böyle bir insan olduğumu unutma." Bölüm Başkanı Han, insanlar onu alkışlarken kartvizitini çıkardı. Teröristlere karşı savaşan bir kurtarıcı atmosferiydi. "Ne kadar istiyorsun? Büyük bir tane mi? Ya da iki tane mi?"

Bir yan kuruluş şirketinin bölüm başkanı için aşırı büyük bir meblağ sunuyordu. Han Myungoh'un bağlı şirketin liderinin en küçük oğlu olduğuna dair bir söylenti vardı ve şimdi bunun doğru olabileceğini düşündüm. Cüzdanımda o kadar çek taşıyamazdım.

"D-Doğru! Şu anda elimdeki nakit fazla değil ama... Beni buradan çıkarırsan sana her şeyi verebilirim."

Bölüm başkanının ifadesi aydınlandı. 'Gerçekten de para her şeydir' ifadesiydi. Ne acıklı.

"Şimdi, sahip olduğum tek şey bu—"

"Ha?"

Bir sonraki anda, havada alevler belirdi ve bölüm başkanının ellerindeki çekler yandı. Bölüm Başkanı Han bir çığlık attı.

"U-Uhhhh..." Korku bir kez daha burada bulunan insanların yüzlerine yayıldı. Ne düşündüklerini okumak kolaydı çünkü tıpkı romandaki gibiydi.

Gelecekte ne olacağını sadece ben biliyordum.

Dokkaebi'nin boynuzları anten gibi yükseldi ve vücudu trenin tavanına yükseldı.

Bir an sonra, bir mesaj yankılandı.

Herkesin boş gözlerinin önünde küçük bir pencere belirdi.

Dokkaebi hafifçe gülümsedi, şeffaf hale geldi ve bir sonraki alana kayboldu.