Bölüm 3: 1. Sahne — Ücretli Hizmetin Başlangıcı II

Nedense o cümle birden aklıma geldi.

Metronun aniden durması. Karanlığa gömülmüş bir vagon.

Bu déjà vu hissi için yeterli bir ayrıntı değildi. Acil duruşlar nadir olsa da duyulmamış şeyler değildi. O zaman neden romanın o tanıdık açılışını düşünüp duruyordum?

Saçmalık. Olan bu olamaz, değil mi?

Bir sonraki an ışıklar yandı ve 3807 numaralı vagonun ön kapısı açıldı.

Yanımdaki Yoo Sangah fısıldadı: "…Bir dokkaebi mi?"

Kafamda gümbür gümbür bir ses çınladı ve kulaklarım uğuldamaya başladı. Bildiğim romanın sahneleri, titreyen gözlerimin önündeki gerçeklikle örtüşüyordu.

Dokkaebi'nin söyleyeceği ilk şeyi zaten biliyordum.

Kurgu ve gerçeklik birebir örtüşmüştü.

"Ne diyor bu?"

"Bu AG² falan mı?"

Çene çalan insanların arasında yapayalnız başka bir dünyaya fırlatılmıştım.

Bu tartışmasız bir dokkaebi'ydi — TWSA'da binlerce regsesyonunun trajik açılışını simgeleyen dokkaebi'nin ta kendisi.

Yoo Sangah'ın sesi beni düşüncelerimden kopardı.

"İspanyolca gibi bir şeye benziyor. Konuşmayı deneyeyim mi?"

Ne cevap vereceğimi bilemiyordum.

"…Ne olduğunu biliyor musun onun? Gidip borç para mı isteyeceksin?"

"Yok olarak öyle değil…"

Tam o sırada, kusursuz telaffuzlu Korece kulaklarımıza ulaştı.

İnsanların tanıdık bir dil duyunca ifadelerinin yumuşadığını görebiliyordum. İlk öne çıkan, şık bir takım elbiseli iri bir adamdı.

"Affedersiniz, bu da ne oluyor?"

"Film mi çekiyorsunuz? Bir seçmeye yetişmem gerek, acele etmeliyim."

Yabancı bir yüzdü, isimsiz bir aktör olmalıydı. Yönetmen ben olsam, sadece sesindeki tutku için bile anında işe alırdım. Ama ne yazık ki karşısındaki varlık da yönetmen değildi.

"Ne? Ne diyorsunuz?"

Göğsüm sıkıştı.

"Bu da ne! Çabuk metroyu çalıştırın!"

"Biri operatörü çağırsın!"

"İzin bile almadan ne saçmalık yapıyorsunuz?!"

"Annee, o ne? Çizgi film mi?"

Hiç şüphe yoktu. Bu bildiğim hikayeydi. Bunu durdurmam gerekiyordu ama imkânı yoktu. Küçük, sevimli bir CG yığınını kimsenin dinlemesi için bir neden yoktu. Yapabildiğim tek şey Yoo Sangah'ın yerinden kalkmaya çalışmasını engellemekti.

"Yoo Sangah-ssi, burada kal. Tehlikeli."

"Ha?"

Gözleri büyüdü. Ağzımdan kaçırmıştım ama bunu nereden bildiğimi ona açıklayacak halim yoktu.

Ama zaten açıklamam da gerekmiyordu.

En ikna edici güç, tam karşımdaydı.

Dokkaebi yavaşça gözlerini kapadı ve tekrar açtığında, tehlikeli bir kırmızılıkla parlıyorlardı. Çat diye bir şey patladı ve metro sessizliğe büründü.

"Uh, ugh. Ugh…"

Aktör adayının alnında kocaman bir delik açılmıştı. Ağzı birkaç kez sessizce açılıp kapandı, ardından gözleri büyümüş hâlde yere yığıldı.

Yine bir çatlama sesi geldi, karpuz yarılır gibi. Bu sefer, az önce operatörü çağırın diye bağıran ahjumma'ya⁴ isabet etmişti.

Bir, iki — İnsanların kafaları patlayarak havaya kan fışkırdı. Dokkaebi'ye karşı çıkan, bağıran ya da olay çıkaran herkesin sonu aynıydı. En ufak bir itaatsizlik emaresi gösteren herkesin kafasında bir delik açılmıştı. Metro bir anda kan gölüne dönmüştü.

Vagonda bulunan insanların yarısından fazlası ölmüştü. İşten dönen yolcularla dolu akşam metrosu, artık onların kanıyla ve etiyle doluydu. İnsanlar artık çığlık atmıyordu. Hepsi bir üst avcıyla yüz yüze gelen primatlar gibi dehşet içinde donmuş hâlde dokkaebi'ye bakıyordu. Korkudan hıçkıran Yoo Sangah'ın omzuna sıkıca basarak nefesimi tuttum.

Bu gerçek.

Tuhaf mesajı duyup dokkaebi'yi gördüğümde bile bir yanım inanmayı reddetmişti. Ama gözümün önündeki vagonun kan gölüne dönüşüne tanık olunca, durumun gerçekliği nihayet oturmaya başladı.

Dokkaebi öncelikli koltuklara göz attı. Orada oturan yaşlı bir kadın, göz göze geldiğinde altına kaçırdı. Onunla alay edercesine, dokkaebi konuşmasına devam etti.

"Bedava" mı? Bu metroda kimse bedavadan yaşamamıştı. Burası, hayatta kalmak için umutsuzca para kazanmaya çalışanların toplandığı yerdi. Ama şu anda kimse sözlerine itiraz etmiyordu.

Kimse bir şey söylemedi. Vagon yalnızca ağır nefes sesleriyle doluydu. Sonra biri çekinerek elini kaldırdı.

"İ-İstediğiniz para mı?"

Bunca şeyin ortasında bunu kim söyleyebilir diye merak ettim. Ama şaşırtıcı bir şekilde tanıdığım biriydi.

"Yoo Sangah-ssi, şu Finans'tan Departman Müdürü Han değil mi?"

"…Evet, o."

Hiç şüphe yoktu. Şirketin meşhur torpilli ataması⁵ ve yeni çalışanların en çok kaçındığı bir numaralı üst: Finans Departman Müdürü Han Myungoh⁶.

Bu tür bir insan metroda ne arıyordu?

"Eğer istediğiniz paraysa, istediğiniz kadar veririm. Alın. Bir de bilin diye söylüyorum, b-ben bu tür bir insanım."

İnsanlar, cesaretini toplayıp kartvizitini çıkardığında onu cesaretlendirdi. Sanki bir kahramanın teröriste karşı ayağa kalkışını izliyorlardı.

"Gördüğünüz gibi, para benim için sorun değil. Ne kadar istiyorsunuz? Bir büyük⁷? İki?"

Sıradan bir holding yan kuruluşunun departman müdürü için bu kadar rahat teklif edilemeyecek bir meblağdı. Bir bağlı şirket başkanının küçük oğlu olduğu söylentisinin doğru olup olmadığını merak ettim. Yoksa bu pozisyondaki birinin cüzdanında o tür banknotlar taşıması mümkün olmazdı.

"D-Doğru! Şu anda üzerimde fazla nakit yok… ama buradan çıkarmama izin verirseniz, istediğiniz kadar veririm."

Departman Müdürü Han'ın ifadesi aydınlandı. Yüzünde "Gördünüz mü? Para her şeyi çözer" yazıyordu.

Ne acınası.

"Ş-Şimdilik elimde bu kadar var, ama lütfen al–"

"Ha?"

Bir sonraki an, yoktan bir ateş topu belirdi. Departman Müdürü Han'ın elindeki banknotların hepsi alevlere teslim oldu. Çığlık atarak korkuyla alevlerden geri çekildi.

"Ugh, uhhh…"

İnsanların yüzlerine tekrar korku yayıldı. Düşünceleri yüzlerine yazılmıştı, tahmin edilebilir bir roman kadar kolay okunuyordu.

Bundan sonra ne olacağını sadece ben biliyordum.

Dokkaebi'nin boynuzları anten gibi uzadı ve bedeni vagonun tavanına doğru yükseldi.

Ardından bir mesaj duyuldu.

Herkesin inanamayan gözlerinin önünde küçük, yarı saydam bir pencere belirdi.

Dokkaebi'nin bedeni şeffaflaştı ve bir sonraki vagonun duvarından geçerek kaybolurken gülümsedi, geride yalnızca şu sözlerini bırakarak.