Bölüm 17: 4. Sahne – İkiyüzlülük Çizgisi, II

Bunu çok düşünmüştüm. Neden kıyamet sonrası hikayelerde bu kadar çok 'öngörülebilir kötü adam' çıkıyordu? Böyle bir durumda tecavüz veya hırsızlık gibi suçların gelişigüzel yaşanacağını düşünmek yazarların tembelliği olmalıydı. Gerçek 'yıkım' gelse, insanlar düşündüklerinden daha akılcı davranmaz mıydı?

"Vermeyecek gibi görünüyor. Hey, gebertin şunu!"

Cevap şimdi tam önümdeydi. Üzerime gelen adamları ve arkadan izleyen adamı gözlemledim.

Bir kez daha anladım. İnsan hayal gücü klişeydi, ama gerçek insanlar hayal gücünden daha da klişeydi.

Hwiiik!

Demir boru, havada gülünç bir şekilde ilerledi. Öldürme niyetiyle yapılmış bir saldırı değildi. Aslında, o kadar da acımadı.

"E-Eğer kaçmazsan gerçekten ölürsün. Defol git!"

Dört adam beni çevreledi. Biri titriyordu ama diğerleri öncekinden daha rahat görünüyordu. Muhtemelen sayısal üstünlükten dolayıydı.

"Bu veletler ne yapıyor?" Bağırmayla birlikte bir adam öne fırladı. Açıkça savunmasız bir duruştu. Dikeni hareket ettirdim.

Puok!

"Aaaack! Bacağım! Bacağım!"

"Seni piç!"

"Hep birlikte vurun!"

Öfkeli adamlar aynı anda saldırdı ama korkmadım. Güç seviyeleri yaklaşık 5'ti. Gelen saldırılara direndim ve sessizce dikeni sapladım. Adamların uyluklarına art arda diken saplandı ve çığlıkla dizlerinin üstüne düştüler. Yine de öldürmedim. Çünkü senaryo tamamlama koşulu onları 'etkisiz hale getirmekti'.

Bir katil olsaydım takımyıldızlarının dikkatini çekebilirdim ama bu yalnızca geçici olurdu. Dikkat eşiğini anında yükseltmek uzun vadede iyi değildi.

İki dakika geçmişti. Süreli saldırı senaryolarında zaman hesabı önemliydi.

"B-Bu herif de ne böyle? Neden ölmüyorsun?"

Bu sırada, durumu arkadan izleyen liderleri öne çıktı. "Fena bir herif değilsin. Herkes geri çekilsin. Ben hallederim."

"Cheolsoo hyung-nim! Bu adamın sponsoru güçlü sanırım!"

"İyi. Üzerinde çok jeton olduğu belli."

Siyah bir parlaklıkla parlayan parmak mafsalları—bunlar sıradan demir mafsallar değildi. Sponsorundan mı aldı?

Çıtır.

Mafsallı ellerden kemik çıtırtısının rahat sesi geldi.

"Hoh, oldukça iyisin değil mi? Hiç korkmuyorsun." Adam konuşmayı bitirmeden yumruğunu hareket ettirdi. Saldırı tam olarak çenemi hedef alıyordu. Hızlıca geri çekildim. Adam güldü. "Oldukça iyisin değil mi? Spor yapıyor musun?"

Bir adım becerim olmasa da, çevikliğim seviye 10'u aşarsa herkes bunu yapabilirdi. Önceden eşyaları satın aldıktan sonra kalan jetonlarımın çoğunu yatırdığım için, vücut istatistiklerimin toplam miktarı artık 33'e ulaşmıştı. Bu adama bir bakayım?

Ah... evet. Şimdi hatırladım.

"Cheoldoo Grubu'ndan Bang Cheolsoo."

"Ne, beni tanıyor musun?"

"Gorelim mi?"

Eserin başında rüzgar gibi yok olduğu için hafızam belirsizdi ama Bang Cheolsoo adında bir karakter olduğunu bulanık hatırlıyordum. Geumho İstasyonu grubundaki en aptal adamdı. Bildiğim kadarıyla, bu adamların Yoo Joonghyuk tarafından öldürülmüş olması gerekiyordu. Neden hâlâ hayattaydılar?

"Ohu, belki sen 'o' kategoridesin? İnsan öldürmüşsündür. Değil mi? Evet, bir şekilde birbirimize benzediğimizi hissediyorum."

Gözü Kara. Kabadayı olan herkesin sahip olduğu bir beceriydi. Rakibin saldırı gücünü zayıflatabilen iyi bir zayiflatmaydi, ama durum bende farklıydı.

"Beni görmezden mi geliyorsun? Gerçekten ölmek istiyorsun." Bang Cheolsoo tehdit edici bir Greko-Romen güreş duruşu alarak üzerime atıldı, ama bu sadece bir gösteriydi. Çünkü 'güreş' becerisine sahip değildi.

"Lafı dolandırmayı bırak da gel."

"Seni piç!"

Bang Cheolsoo'nun sahip olduğu temel beceri Dövüş Sv. 2'ydi. Yakın dövüşe girmediği sürece dövüş gücü önemsizdi.

"Öl!"

Çeviklik farkı o kadar büyüktü ki saldırıları bana nadiren isabet ediyordu. Ona biraz acımayla baktım. Tüm takımyıldızları cisimleşenlerini senaryonun 'başkahramanı' olarak yetiştirme arzusuna sahip değildi. Örneğin, onun takımyıldızı 'Ayak Takımının Hükümdarı' cisimleşenlerine karşı cimriliğiyle ünlüydü. Aptalları cisimleşen olarak kullanmayı ve diğer cisimleşenler tarafından ezilmelerini izlemeyi seven bir mazoşist. İşte 'Ayak Takımının Hükümdarı' buydu.

Kendi cisimleşeni dövülmesine rağmen düşmanı destekliyordu. Aslında, süre saldırısını tek bir vuruşla bitirmeyi düşünüyordum ama artık hikaye biraz farklı bir hal almıştı.

O zaman kalan süreyi en iyi şekilde değerlendirmeliyim.

"Seni köpek!" Tüm replikler Ayak Takımının Hükümdarı üslubundaydı. Ne acınası. "Haha! Vurdum seni!"

Saldırısı şansla isabet etti ama hasar azdı. Vurulan yer hafifçe acıdı.

"Nasıl?"

Nasıl mı? Fiziğim Sv. 12'ydi. Gücü sadece Sv. 7'ydi. Genel istatistikler arasındaki uçurum, devasa bir dövüş gücü farkı yaratıyordu.

"Şimdi benim sıram mı?"

Dona kalmış Bang Cheolsoo'nun yanağına dokundum ve ardından elimden geldiğince güçlü vurdum. Birkaç diş uçarken Bang Cheolsoo çığlık attı. Tereddüt etmeden dikeni koluna sapladım.

"Aaaagh!"

Bir kolunu dikenle duvara sabitledim ve gelişigüzel saldırıya geçtim. Sırt, uyluk ve yan gibi bayıltmadan en çok acı veren bölgeleri seçtim.

Kadının yaralandığı bölgelere de dikkat ettim.

"Öf! Kuheok! Kuheeok!"

Kan ve et etrafa saçıldı. Kırık dişler yere düştü, kırık kemikler anormal biçimde büküldü. Ama tekmelemeyi durdurmadım.

"D-Dur! Lütfen! Hyung-nim'i rahat bırak!"

Kenarda duran adamlar paniğe kapılarak haykırdı. Zaman zaman onlara baktım. Sonra yerde yatan yarı çıplak kadına baktım. İnsanlar zayıftı. Bu kadar zayıf insanlar nasıl bu kadar zalim şeyler yapabiliyordu? Dünyanın yıkıldığı bahanesini kullandılar. Öldürdüler, kadınlara tecavüz ettiler, başkalarından çaldılar.

İçgüdüler miydi? Önümde daha güçlü bir şiddetten korkan gözlerle bakan Bang Cheolsoo'yu görürken aniden merak ettim.

"Neden yaptın bunu?" Birden bire aklima bu soru takildi. Aslında bu soruya bir cevap beklemiyordum ama onu tekrar tepmek üzereyken Bang Cheolsoo gözlerini açtı.

"Kahretsin... sadece öldür beni seni piç."

Gözlerine baktığım an, soruyu kendi yöntemiyle cevapladığını anladım. Hayata karşı hiçbir bağlılık göstermeyen bir bakış. Evet. İçgüdüler değildi. Bang Cheolsoo alçalan bir sesle konuştu.

"Kopek, bu kopek gibi dünya..."

Bu adam, bu dünya yıkılmadan çok önce çaresizliğe düşmüş bir insandı. Tıpkı benim gibi.

Daha fazla oyalanmadım ve boynuna güçlü bir tekme attım. Nefesi kesildi ve Bang Cheolsoo nihayet bayıldı.

Umarım hepiniz mutlusunuzdur.

Diğer adamlar emekleyerek birer birer yaklaştı.

"N-Ne kadar acımasız..."

Bez parçasına dönmüş Bang Cheolsoo'ya, ardından korkayla bana baktılar. Sanki mezbahada bertaraf edilmeyi bekleyen köpekler gibiydiler. Yıkılmış kadını ve market poşetlerini aldım. Her halükarda, dünya yıkılmıştı ve yeni bir hayat yaşamam gerekiyordu.

"Beni grubun bulunduğu yere götür."

Geumho İstasyonu aslında Yoo Joonghyuk tarafından düzenlendikten sonra bölgenin üssüne dönüşecek bir yerdi. Yoo Joonghyuk ilk regresyonunda Geumho İstasyonu grubuyla ikinci ana senaryoyu geçerek grubun insanlarının yeni duzende yer edinmesini sağladı. Yine de, bu birinci turdaki durumdu. Üçüncü regresyon turunda Yoo Joonghyuk farklıydı. 3. dönüş Yoo Joonghyuk her şeyi tekeline alan bir canavardı.

"...Yine de, temel temizliği yapacak biriydi."

"Ha?" Bana kılavuzluk eden adam şaşırdı.

"Sadece kendi kendime konuşuyorum. Bir alışkanlık."

"Evet... her neyse, bu taraf."

Birbirine destek olan Cheoldoo Grubu adamları ilerlemeyi durdurdu. Karanlık platformun dibine indik ve hâlâ ışık olan bir yer bulduk. Merdivenden aşağı inerken insanların uğultusunu duydum.

"Cheoldoo Grubu! Yaralılar var!"

Bazı insanlar Bang Cheolsoo'nun grubunu desteklemek için koştu. Düşündüğümden daha fazla duzen vardı çünkü insanlar düzenli bir şekilde hareket ediyordu. Bu arada, tanıdık yüzlerin koşarak geldiğini gördüm.

"Aman tanrim. Dokja-ssi! Dokja-ssi!"

Neyse ki, bir şey olmamış gibiydi. Karsimdaki kisiyi selamladım, "Yoo Sangah-ssi."

"Sevindim. Gerçekten, gerçekten cok sevindim!" Yoo Sangah mutlu bir ifadeyle önümde durdu. Şaşırdım ve garip bir el sıkışma teklif ettim. Yoo Sangah'ın elinin üstünde çok sayıda sıyrık vardı; son dört günde epey zorlu bir süreç geçirdiğini gösteriyordu. Bir ses duydum ve bir şey bacağıma yapıştı.

"Hayattasın." Lee Gilyoung'du.

Çocuğun başını okşadım ve sordum, "İyi misin?"

Lee Gilyoung başını salladı. Yanakları iyice çökük olduğuna göre açlıktan muzdarip olmalıydı. Çantadan bir çikolata çıkardım ve Lee Gilyoung'un eline koydum.

"Hayatta olduğunu biliyordum, Dokja-ssi. Ha..." Sonunda Lee Hyunsung'a baktım. Üst yarısının kasları daha da sertleşmiş gibiydi. Belki Lee Hyunsung bu ikisini korumuştu. "Gerçekten özür dilerim. O zaman Dokja-ssi'yi bıraktım..."

"Kaçınılmaz bir durumdu."

"Eh, Yoo Joonghyuk-ssi'nin haklı çıkmasına sevindim."

...Yoo Joonghyuk? Bu isim burada neden duyuluyordu? Lee Hyunsung bir süre sonra fark etti ve dedi ki, "Şey, Yoo Joonghyuk, Dokja-ssi'nin muhtemelen hayatta olduğunu söyledi..."

"...Yoo Joonghyuk şu an nerede?"

"Burada değil."

Burada değil mi?

"Yoo Joonghyuk-ssi dün istasyonu terk etti. Bu yüzden..."

Lee Hyunsung konuşmayı bitirmeden çok şeyi anlayabildim. Evet. Gerçekten de öyleydi. Acelesi olan biriydi.

"Bu arada, bir kişi daha var."

"Ah, departman müdürü."

Yoo Sangah sözünü bitiremedi çünkü bir grup adam aniden içeri girdi. Yine de, iyi bir şeydi.

"Herkes kenara çekilsin!"

Açıklamayı duymadan ne olduğunu anladım. Çekiç veya borularla silahlı üç-dört adam beni çevrelemeye başladı. Aralarında tanıdık bir yüz vardı.

"S-Sen...!" Han Myungoh beni Cift Köprü'de terk etmişti ve şimdi hayalet görmüş gibi bakıyordu. Han Myungoh bu gruba katılmış olmalıydı. "K-Kovun şunu! Çok tehlikeli biri! Burada olmamalı!"

Hırsız daima telaşlanan olur. Han Myungoh çılgınca bağırmaya başladı. Ancak diğer adamların birbirine baktığını ve kolayca hareket etmediğini fark ettim. Tuhaf bir şeyler vardı. Han Myungoh ortaya alınmıştı ama onu dinlemiyorlardı?

"Haha, Han hyung. Herkes birbiriyle geçinebilmeli, neden durmuyorsun bakalım?"

"Ah, o-o..."

"Yeni biri."

Adamlar iki yana ayrıldı ve bir yol oluştu. Aralarından ince yapılı bir adam göründü. Sadece gözlerine bakarak anlayabildim. Bu adamın bir sponsoru vardı.

"Merhaba. Adınızı sorabilir miyim?"

"Kim Dokja."

"Dokja-ssi. Anlıyorum. Ben Cheon Inho."

Cheon Inho mu? Hatırlamam gereken bir isim gibi hissettim. Dikeni tutan elime güç verdim. Bu adamın Cheoldoo Grubu'nun lideri olduğu anlaşılıyordu. Adamlarının yarısını bana kaptırmıştı, bu yüzden burada sorun çıkarmaya gelmişti.

"Sizinle gelenlerin anlattıklarını duydum. Bir canavarla savaşarak grup üyelerimi kurtarmışsınız."

...Ne?

"Herkes toplanın! Cesur yeni bir grup üyemiz var!"

Cheon Inho'nun sözleriyle insanlar birer birer bu tarafa dönmeye başladı. İşte o anda anladım. Han Myungoh'ın karizması bu kadar güç toplamak için yeterliydi. Cheon Inho bu topluluğun gerçek lideriydi.

"Vay be! Yiyecek!"

Aç gözler market poşetlerine düştü. Ardından Cheon Inho bekliyormuş gibi konuştu, "Bizzat bize teslim etti. Nadir, iyi insan."

Bu sözler tüm gözlerin bana bir kurtarıcıymışım gibi bakmasını sağladı. Bebeğini tutan anne ve bacağını yaralayan yaşlı adam bana umutla bakıyordu.

Cheon Inho... hatırlıyor gibiyim. Evet, Geumho İstasyonu grubunda böyle biri vardı.

Bu yıkık dünyada gerçek tehlike Bang Cheolsoo gibi insanlar değildi. Çaresizlik içinde hareket eden insanlar benim için en ufak bir tehdit oluşturmuyordu. Gerçekten tehlikeli olanlar, başkalarının çaresizliğini güç için yakit olarak kullananlar. Tıpkı bu adam gibi.

"Geumho İstasyonu'na hoş geldiniz, Kim Dokja-ssi."

Cheon Inho içten gülerken bana bakıyordu. Elimi sıkarken kıkırdadı. Cheon Inho asla bilemezdi. Bu anda, onun geleceği çoktan belirlenmişti.