Bölüm 147: 29. Sahne — Takımyıldızı Ziyafeti II

Kore Yarımadası'nın bulutsularının kaderi benim kararıma bağlıydı. İlk bakışta eli güçlü taraf benmişim gibi görünüyordu, fakat gerçekte burada manevra alanım yoktu.

Özgürce seçim yapabilecekmişim gibi görünse de asıl sorun bundan sonra ne olacağıydı. Diriliş Hikayesi, özellikle <Eden> ile <Vedas> arasında hararetlenen intihal suçlamaları yüzünden bulutsular arasında hassas bir konuydu. Bir tarafı dikkatsizce seçersem, diğer taraf bana tamamen sırtını dönerdi.

Hâlâ takımyıldızı bile olamamış körpe bir filizdim, fakat hepsini reddedmekte onların hedefi olmaktan kurtulmama yetmezdi...

Hayata döndükten sonra ekibimden işiteceğim azar zaten yeterince korkutucu değilmiş gibi, dikkatli olmazsam takımyıldızları arasında bir numaralı halk düşmanı olma ihtimalim bile vardı.

Persephone beklenmedik bir şekilde benim tarafımı tutmuştu. Ama bu ahjumma'nın(kadının) bana yardım etmesindeki amaç neydi?

...

...Ziyafet mi?

...

Sanki buradaki varlığım, rızam bile alınmadan ucuza kapatılmış gibi hissettim. O biraz boş hissin içinde debelenirken dokkaebi Yeonggi önümde belirdi.

– [Haa, haa... Saygıdeğer Kıdemli Dokja.]

Yeonggi sanki buraya koşmak zorunda kalmış gibi sinirli sinirli terleyerek havada süzülüyordu.

'...Neresi?'

O "oranın" neresi olduğuna dair kabaca bir fikrim vardı. Yeonggi bu kadar gergin olduğuna göre takımyıldızlarından gelen baskı epey büyük olmalıydı.

Havada süzüldüğümü ve bedenimin şekil aldığını hissedince şaşkınlıkla "Ha?" deyiverdim. Bu bir diriliş değildi; daha ziyade ruhumun yeni bir kalıba dökülmesi gibiydi. Hâlâ avare bir ruhtum ama en azından bir "bedene" büründürülmüştüm.

Cinsel organları bile olmayacak kadar çırılçıplak bırakılmış ruh bedenim, yumuşak bir klasik gömlekle, ardından da eksiksiz bir takım elbiseyle pürüzsüzce sarıldı. Kumaşın dokusu sanki sadece benim için yaratılmış gibiydi.

<Takımyıldızı Ziyafeti>, tıpkı <Sponsor Seçimi> gibi, <Yıldız Yayıncılığı>'nın takımyıldızları için hazırlanan bir etkinlikti. Kelimenin tam anlamıyla yalnızca onların davet edildiği bir ziyafetti; buna rağmen henüz o mertebeye yükselmemiş olan benden de gelmem istenmişti.

Diriliş zamanlayıcısına baktım.

Yirmi üç saat. Kısa bir yolculuk için fazlasıyla yeterliydi. Davet senaryoların epey erken bir noktasında gelmişti, fakat burası en az bir kez kesinlikle uğramam gereken bir yerdi.

"Tamam, gidelim."

Sonunda takımyıldızlarıyla tanışma vaktim gelmişti.

"Anlaşıldı."

Yeonggi, kararlı gözlerle yumruğunu sıktıktan sonra gözlerimin önünden "puf" diye kayboluverdi. Bembeyaz bulutlarla kaplı çevreye göz gezdirdim ve buranın, dokkaebilerin boyutlar arası seyahat etmek için kullandığı, <Yıldız Yayıncılığı>'nı birbirine bağlayan kılcal damarlardan biri olan Bulut Yolu olduğunu anladım.

"Bertaraf" mı, ciddi misin? Sistem bazen böyle tüyler ürpertici ifadeler kullanıyordu. Örneğin Yeraltı Dünyası'na gittiğimde olduğu gibi.

Her neyse, <Yıldız Yayıncılığı> gerçekten de her türlü yere gizli senaryolar sıkıştırmıştı. Kafaya koysan neredeyse her şeyden jeton kasabilirdin.

Kiiiiing!

Göğün derinliklerinden bana doğru uçan dört heybetli küheylan gördüm. Altın kanatlarını tüm güçleriyle çırparak ve burnundan soluyarak bir arabayı çeken bu küheylanlar, sanki kendileri ışık saçıyormuşçasına göz alıcı bir parıltı yayıyordu. Çektikleri araba da altın sarısı bir kaplamaya sahipti ve yan tarafına bir güneş sembolü oyulmuştu.

Bir dakika, bu Güneş Arabası olabilir miydi? O zaman arabadaki varlık...

Birdenbire gelen Gerçek Ses beni irkiltmişti ancak arabanın içindeki varlık sanki çok sıradan bir durummuş gibi rahatça konuştu.

Gergin bir şekilde arabanın perdesini araladım. Eğer bu gerçekten Güneş Arabası'ysa, sahibi Güneş Tanrısı Helios olmalıydı, yani...

Ha?

"Sen..."

Yol arkadaşıma şaşkın bir ifadeyle baktım. Daha doğrusu, perdenin arkasındaki şey bir yolcu değildi. Arabanın içinde bulunan tek şey, iştah açıcı kırmızı şarapla dolu ve havada süzülen bir şarap kadehiydi.

İçimden "Bu ne lan?" diye sorup durmakla meşgulken şarap kadehi konuştu.

Hâlâ hazırlıksız yakalanmış hâlde sordum: "...Dionysos?"

Tsuchuchuchuchu!

Şarap kadehi, çevresinde parlak kıvılcımlar dans ederken zevkle yüksek sesle inledi.

"...Neden böyle göründüğünü sorabilir miyim?"

Aslında simgesel formlar benim için de harikaydı. [Dördüncü Duvar]'a sahip olsam bile, bir takımyıldızının gerçek formunu gördükten sonra akıl sağlığımı koruyabileceğimden emin olamazdım.

Ben oturur oturmaz araba yola çıktı. Henüz bilmesem de, Dionysos'un Helios'un Güneş Arabası'nı sürmesinin mutlaka bir nedeni olmalıydı.

"Ben de memnun oldum."

Bu garip selamlaşmadan sonra ikimiz de arabanın içinde kendi köşelerimize çekildik. Dionysos, alışıldık şakacı tavrının düşündürebileceğinin aksine pek fazla konuşmadı. Utangaç mıydı? Ne kadar şaşırtıcı. Eh, bütün Hikayeler doğru değildi galiba.

Bunun dışında, araba her sarsıldığında kadehin içinde sallanan şarap inanılmaz dikkat dağıtıcıydı. Üzerime dökülmeyecekti, değil mi? O sıvı da bir tür sembol olmalıydı, fakat Dionysos'un tam olarak hangi yanını temsil ediyordu?

Uzunca bir süre boş düşüncelere daldıktan sonra sessizliği Dionysos bozdu.

"...Çok meşgul olmalısınız."

Bunun şaka olup olmadığını anlayamadım.

"Bir takımyıldızını ilk görüşüm değil."

"Evet, bunun için teşekkür ederim."

"Ha?"

[O burnu havada Kraliçe-nim'in bu kadar iyi davrandığını hiç görmemiştim. Tek bir cisimleşeni bulutsulara karşı koruyacak kadar ileri gitti... Ha? Dur, sakın söyleme... Yoksa sen o ahjumma'yla kırıştırdım mı...?]

Sesi biraz kıskanç geliyordu. Dionysos, benim yalnızca Persephone'nin görevini yerine getirdiğimi bilmiyor gibiydi.

"Öyle bir şey olmadı."

"...Böyle şeyler söylemenizde sorun yok mu? Yeraltı Dünyası'nın Kraliçesi anneniz değil mi?"

"O versiyon yanlış mı?"

"..."

Olympus gerçekten de böyle bir yerdi. Kasıklarıyla düşünen tanrıların cennetiydi. Yine de bu biraz fazlaydı.

[Ah, doğru, konu açılmışken. Mesajımı aldın mı? Benim tarafıma katıl. Sana [Bacchus'un Başrahibi] Hikaye... Hey, o yüz ifadesi ne? Pek hevesli görünmüyorsun.]

"Hayır, teşekkür ederim."

Hızla başımı iki yana salladım. Dionysos, On İki Olympus Tanrısı'ndan biri olduğu için doğal olarak yüksek Kudret'e sahip bir takımyıldızıydı, ama... Ciddi misin? Bana sadece [Bacchus'un Başrahibi] mi verecekti...?

"Hayır, tam olarak öyle değil-"

"O gey adamı parçalarına ayıran rahibeleri mi diyorsun?"

Dionysos şaşkınlıkla yerinden sıçradı.

"Ben pek öyle şeylerden hoşlanmıyorum."

Dionysos'un şarabı huzursuzca dalgalandı.

"Kimin söylediğini tahmin edebiliyorum. Kadınlardan hoşlanırım. Daha da önemlisi, beni görmeye gelmenizin gerçek nedenini duymak istiyorum."

"Gerçekten hepsi bu mu?"

Bir an sessiz kaldı. Bir süredir çalkalanıp duran şarap kadehi havada tam bir tur attı.

"Bunu sık duyuyorum."

"İçkiyi pek sevmem."

Tam da düşündüğüm gibiydi. Tanrıçalardan falan uzun uzun bahsetmişti, fakat bunların hiçbirinde gerçekten ciddi değildi. Birçok bulutsu ona dikkat kesiliyor diye On İki Olympus Tanrısı'ndan birinin tek bir önemsiz cisimleşeni almaya gelmesi zaten garip olurdu.

Ancak Dionysos'un sonraki sözleri beklentilerimi tamamen paramparça etti.

"...Ne?"

Tam o sırada büyük bir patlama sözünü kesti.

GÜÜÜÜM!

Güneş Arabası, sanki top ateşiyle vurulan bizmişiz gibi sallanırken en öndeki atlar çığlık attı. Dionysos'a bakmak için döndüğümde şarap kadehinden şarap dökülüyordu.

İdrarının tam olarak ne olduğunu sormaya fazla korktum ama dökülen şaraba değmemek için hızla uzaklaştım.

Perdeden dışarı baktım ve her taraftan bize yaklaşan, korkunç bir mevcudiyet yayan varlıklar gördüm. Hâlâ hangi bulutsulara ait olduklarını söyleyemeyeceğim kadar uzaktaydılar, fakat buraya dostça niyetlerle gelmedikleri açıktı.

Burada mı? Havada mı?

Sözleriyle perde ardına kadar açıldı ve gözlerim çok aşağımda kalan bulut tabakasına kilitlenirken yutkundum.

Ben bir ruhum. Düşsem bile ölmem.

Dionysos'un sesi arkamdan geldi.

"Kimseye." Buna o da dahil miydi?

Atlamaya hazırlanırken, sesi sırıtan bir tonda ekledi.

Tam o anda dışarı sıçradım.

Tsuchuchuchuchu! GÜÜÜÜM!

Arkamda yankılanan devasa bir patlamayla birlikte iliklerime kadar işleyen bir öldürme arzusu üzerime çöktü. Bu, daha önce hiç tecrübe etmediğim büyüklükte kozmik bir güçtü. En azından gerçek suretlerinin bir kısmı oraya inmiş olmalıydı.

Rumbbble! Kwarururru!

Kıvılcımlar gök gürültüsü gibi çatırdadı. Arkama bakmasam dahi takımyıldızları arasındaki savaşın başladığını hissedebiliyordum. Havada uçuşan enkaz parçaları başımın üzerinden vızıldayarak geçerken ve arkamdaki zemin ikiye ayrılırken, tüm gücümle Bulut Yolu'ndan aşağı koştum; bir an bile arkama bakmadım. Bu koşu sonsuza dek sürecekmiş gibiydi; en nihayetinde arkamdaki gürültü dindi ve girişe yaklaştığım esnada devasa bir kale görüş alanıma girdi.

"Ziyafet'e katılmak için geldim."

Kapı bekçisi beni baştan aşağı süzdü. Yönetim Bürosu'ndan gönderilmiş çaylak bir dokkaebi gibi görünüyordu.

"Ne? Cisimleşenlerin tek başına geldiğine dair hiçbir şey duymadım."

Kahretsin, belki de Güneş Arabası'ndan inmek hataydı. O benim bedava giriş kartım olabilirdi.

Tam o anda kalenin iç kapıları şak diye açıldı ve beklenmedik kurtarıcım, kapı kanatlarının arasında duruyordu.

Orada beni bekleyen Persephone değil, uzun zamandır görmek istediğim bir takımyıldızıydı.

RoS: Hmmm Kim bu takım yıldızı acaba? Öğrenmek için okumaya devam!