Bölüm 11: 2. Sahne – Başkahraman, V

Başka biri görseydi oldukça gülünç bir manzara olurdu. Büyük bir yetişkin adam boynundan tutulmuş ve bir maymun gibi asılmıştı. Lee Hyunsung'un köprünün karşısından bu tarafa baktığını görebiliyordum. İfadesi endişeliydi ama aslında burada neler olduğunu göremiyordu. Güvenlik korumasından dolayıydı. Ben oraya bakabiliyordum ama onlar burayı göremiyordu.

"İsim." Yoo Joonghyuk talep etti.

"Ne?"

"İsmin ne?"

Şu kayıtsız konuşma şekline bak, tıpkı bir başkahraman gibi. Ama burada onu tahrik etmek iyi değildi.

"Kim Dokja."

"Garip bir isim."

"Bunu çok duydum."

Bu anda, Yoo Joonghyuk'un yumruğu vurduğu için midem battı ve içten dışa döndü.

"...Ugh."

Bıçağın sektiği bir cilde sahip olmama rağmen, saldırı çok acı vericiydi.

"Sağlam bir vücudun var. Jetonların kullanımında zaten ustalaştın mı?"

"Sizinle aynı..."

Bam. Yine mideme bir darbe geldi. Bir iniltiyi zar zor yuttum. Bu adam, güç seviyesi en az 15'ti. Sadece bir ana ve bir alt senaryo gerçekleşmesine rağmen bu ölçekteydi. Gerçekten de, doğuştan canavarlar farklıydı.

"Gereksiz cevapları kes. Bundan sonra sadece sorduklarımı cevapla. Anladın mı?"

Cevap vermedim. Belki bunun olabileceğini düşündüm. Ancak, bu umutsuzca asla olmayacağını umduğum en kötü durumdu. Başlangıçta, Yoo Joonghyuk diğer her figürden daha korkutucuydu. Kişiliği üç kez gerileme yaşadıktan sonra aşınmıştı. İlkeleri benlik duygusunu korumak için kesilmişti. Şimdiki Yoo Joonghyuk amacı uğruna asla tereddüt etmezdi.

"Cevabın?"

"...Yapacağım."

"Saygılı konuş."

"Ya istemiyorsam?"

Bu sefer, yumruğu engellemek için iki elimi kaldırdım. Kemiklerimin kırıldığı hissedilen acı vardı ama şok dağıldı. Yoo Joonghyuk'un gözleri biraz şaşırmış gibi genişledi.

O zaman önemli değildi. r olduğu için bir yumruk torbası olmayacaktım.

"Üzgünüm ama benden küçüksün, profesyonel oyuncu Yoo Joonghyuk-ssi. Bu yüzden, saygılı konuşması gereken sensin."

"...Beni tanıyor musun?"

"Tanıyorum. Bir oyun şirketinin çalışanıyım." Bir yalandı. Bir oyun şirketi için çalışsam bile, tüm profesyonel oyuncuların isimlerini ezberlemek imkansızdı. Ayrıca, yakın zamana kadar, 'Yoo Joonghyuk' sadece bir romandaki karakterdi. "Ünlüsün. Bir zamanlar hayrandım."

Ünlü olmak sadece hikayenin bir ayarıydı. Yine de, bir 'hayran' olduğum bir yalan değildi. Yoo Joonghyuk'u sevdim, nefret ettim, homurdandım ve tezahürat yaptım. Bu yüzden Yoo Joonghyuk ile 3.000'den fazla bölüm boyunca kaldım.

"Hayran. Bunu uzun zamandır duymadım." Yoo Joonghyuk'un gözlerinde nostalji vardı, anılarına kilitlenmiş gibiydi. Ancak, sadece bir andı. "Bu sefer küstahlığını affederim, ama durumun değişmedi."

"Görebiliyorum."

Boş bir alanın üzerinde sallanan iki bacağıma baktım.

Yoo Joonghyuk dedi ki, "Sormak istediğim tek bir şey var."

"Sor."

"Metroda nasıl hayatta kaldın?"

Beklediğim soruydu.

"Cevap verirsem bağışlar mısın?"

"Göreceğim."

Bir yalandı. Sadece yüzüne bakarak söyleyebiliyordum. Hayatta Kalma Yolları'nın tek okuyucusuydım. Kafamda sayısız olası repertuar simüle edildi. Bu lanet gerileyiciyi ikna etmek için ne söyleyebilirdim?

...Ha?

Sonra bir an sonra, birinin düşüncelerini kafamda bir şelale gibi okuyabildim.

Yoğun bir düşünce titremesi. Açıkça bir kriz durumuydu ama ağzımın köşelerinin yukarı çıkmasını engelleyemedim. Senaryonun bitmesine kalan süre 5 dakikaydı.

Hikayeyi anlatmaya başladım. Mümkün olduğunca özlü, kısa ve doğru kelime dağarcığı kullanarak hikayeyi anlattım. Metroda 'dokkaebi'nin ortaya çıktığı ilk andan ilk senaryonun sonuna kadardı. Elbette, aldığım becerileri ve önemli konuları hariç tuttum.

"...Böcekleri öldürerek senaryoyu tamamladın mı?"

"Şanslıydık."

Yoo Joonghyuk o kadar şaşırmıştı ki ağzının açık olduğunu unutmuş gibiydi.

Şok olmuştu. Aslında, 3807 numaralı vagondaki insanlar bir battle royale'de birbirlerini öldürecekti, sadece Lee Hyunsung ve Kim Namwoon hayatta kalacaktı.

"Keskin gözlerin var. Vagonda böcekler olduğunu nasıl anladın?"

Öldürme Niyeti Yoo Joonghyuk'un gözlerini doldurdu, düşünceleri kafamdan geçti.

Bir hata yapan kişi herkesin bundan bahsettiğini düşünür. Beni yanlış anlamasına şaşırmadım. Hızla ağzımı açtım, "Bir patlama."

"Patlama?"

"Öndeki vagondan gelen bir patlama nedeniyle böcekleri bulabildim."

Yoo Joonghyuk'un bedeni bu sözlerde durdu. "Daha basit bir şekilde açıkla."

"Patlama meydana geldiğinde, bir çocuk düştü ve böcek toplama ağını düşürdü. Tesadüfen aldım."

"...Şüpheli bir tesadüf."

"Tesadüfler her zaman şüphelidir. Bana inanmıyorsan, korumanın ötesindeki insanlara sor. Orada duran çocuk ağı düşürdü."

Oksu İstasyonu'na giden yolda güvenlik bariyerinin ötesinde, insanlar bu tarafa bakıyordu. Senaryo henüz bitmemişti, bu yüzden yaklaşamaz veya bizimle konuşamazlardı. Yoo Joonghyuk baktı ama hareket etme belirtisi göstermedi. Gözleri değişti ve Yoo Joonghyuk'a ait gibi görünen anılar aklımdan geçti.

Güçlü bir patlamada acıyla ölen insanları ve bunu boş boş izleyen Yoo Joonghyuk'u gördüm.

Bilge Okuyucunun Bakış Açısı'nın etkisinden dolayı, Yoo Joonghyuk'un zihinsel acısını ve ıstırabını hissedebiliyordum.

"Sorularınız bitti mi?" Sordum.

"...Evet."

"O zaman bırakabilir misin? Ayrıca, birlikte Oksu'ya gidelim. Senaryoyu tamamlamak için fazla zaman kalmadı."

"Zor." Ancak, bir başkahraman bir nedenden dolayı başkahramandi. "Söylediğin her şey mükemmel mantıklı."

Yoo Joonghyuk kadar dikkatli bir başkahraman hiç görmedim.

Yoo Joonghyuk'un sağ gözü altın renkle parlamaya başladı. Ne yaptığını hızla anladım. Aslında, bu adamın 'şunu' kullanmaması garip olurdu. Bilgenin Gözü. Yoo Joonghyuk'un en güçlü tespit becerisi. Bilgenin Gözü, hedefin özellikler penceresini ve gizli bilgileri gösteren SS-seviye beceriydi.

Onu kullandığı sürece, kimliğimi açıklamaktan kaçınamazdım. Öte yandan, bunun iyi bir şey olduğunu düşündüm. Hâlâ 'niteliğimi' ve 'becerilerimi' bilmiyordum. Yoo Joonghyuk bilgilerimi keşfederse, kendim hakkında da bilebilirdim. O zaman umarım, bu durumdan kaçmak için öğrendiğim bilgileri kullanabilirdim.

Havada kıvılcımlar uçtu ve Yoo Joonghyuk'un bedeni sendeledi.

Yoo Joonghyuk sağ gözünü kapadı ve bana kafa karışıklığıyla izledi. "Sen... kimliğin ne?"

Üzgünüm ama aynı şeyi merak ediyordum.

Bilgenin Gözü'ne karşı savunma yapacak bir beceriye sahip olduğumu bilmiyordum. Yer İmi'nden sonra, Dördüncü Duvar'dı. Bu işleri karmaşıklaştırdı. Yoo Joonghyuk şimdi bana inanmazdı.

Bilmediği şeye güvenmeyen bir insandı.

"Yoo Joonghyuk." O zaman ben de planları değiştirmeliyim. "Güvenilir bir yoldaşa ihtiyacın var."

"...Ne demek istiyorsun?"

"46. senaryoyu tek başına geçemezsin. Bunun gayet farkında olmalısın değil mi?"

Yoo Joonghyuk'un gözleri daraldı. "Bunu nasıl biliyorsun? Belki sen—"

"Nasıl bildiğim veya kim olduğum önemli değil." Yoo Joonghyuk'un gözlerinin içine doğrudan baktım ve dedim ki, "Önemli olan sana yardım edebileceğim."

Elimi gizleyemezsem ve en iyi ele sahip değilsem, o zaman sadece bir çıkış yolu vardı. Karşı tarafı yanlış anlamaya sevk edecek bir el göstermekti.

"Yoo Joonghyuk, senin bilmediğin geleceği biliyorum."

Yoo Joonghyuk'un gözleri yavaşça genişledi. "...Nasıl?"

"Başka nasıl?"

Kahin. Hayatta Kalma Yolları'nda, geleceği görebilen ve 'tüm tespit becerilerini etkisiz kılma' pasifine sahip tek nitelikti. Aslında, Hayatta Kalma Yolları dünyasında 'kahin' niteliğine sahip sadece bir kişi vardı.

Cevap vermedim ve Yoo Joonghyuk dudaklarını ısırdı.

"Belki 'Gelecek Görüşü' kullanabilir misin?"

"Benzer bir şey."

"Buraya geleceğimi biliyordun."

"Evet."

Akış değişiyordu. Yoo Joonghyuk'un dalgalanması doğrudan iletildi. Bu tek şanstı.

"Yoo Joonghyuk'un özel güçlere sahip olduğunu biliyorum. Sen de gelecek hakkında şeyler biliyorsun. Öyle değil mi?"

"..."

"Ama bu bilgi asla mükemmel değil." Bir gerileyicinin tek zayıflığı, geleceğin bilgilerini kullandıklarında geleceğin değişmesiydi. Başka bir deyişle, gerileme yapan herkes sonunda 'bilmedikleri bir dünyada' yaşayacaktı. "Beni yoldaşın yap. Eksik kısımlarını doldurabilirim."

Mevcut Yoo Joonghyuk için bir 'kahin' kadar iyi bir yoldaş yoktu. Aslında, şimdiki benlik bir kahin gibi bir rol oynayabilirdi. Çünkü bu hikayenin tek okuyucusuydım.

Yoo Joonghyuk başını eğdi ve düşünmeye başladı.

Sonunda, Yoo Joonghyuk başını kaldırdı, ben sinirli bir kalple saate bakarken. "Karar verdim. Seni yoldaşım yapacağım."

Yorgunluk mu yoksa rahatlama mı yüzünden olduğundan emin değildim ama özel beceri serbest bırakıldı. Şimdi Yoo Joonghyuk'un yüzü üzerinde yorum yazılmamış bir felsefe kitabı kadar zordu. Yoo Joonghyuk beni 'Çift Köprü'den geçirmeye başladı. Elbette, hâlâ yakamdan tutuluyordum ama... artık işlerin yoluna gireceğini düşündüm. Bu lanet gerileyiciyi ikna ettim ve iyi bir konumdaydım. Neredeyse Çift Köprü'yü geçmiştik ve güvenli alanın hemen önündeydik ki Yoo Joonghyuk aniden durdu.

"Sana son bir şey soracağım."

"Ne?"

"Eğer gerçekten bir kahinsen, geleceğini bilmelisin. Öyle değil mi?"

Yoo Joonghyuk'un dingin gözlerini gördüğüm an, tüylerim diken diken oldu. Testi henüz bitmemişti. Yakamı tutan kavrama sıkılaştı.

"Keok."

Eli beni biraz yukarı kaldırdı ve ayaklarımın yanından nazik bir rüzgar geçti. Altım tamamen boştu. Kan kokusu Han Nehri'nin kokusuyla karıştı, ichthyosaurlar açık ağızlarla avlarına doğru atladılar.

"Bu eli bırakacak mıyım yoksa bırakmayacak mıyım?"

İlk kez terlemeye başladım. Düşüneyim. Düşünceleri olmadan bile, bu adamı herkesten daha iyi tanıyordum. Gözlerimi kapattım ve Yoo Joonghyuk hakkında düşündüm.

Sonra bir sonuca vardım.

"Yoo Joonghyuk."

Ne yapacağından emindim. Nasıl düşünsem de, Yoo Joonghyuk söz konusu olduğunda başka bir son yoktu. Suda yaklaşan bir deniz komutanını izlerken konuştum. "Önce sana iki şey söyleyeceğim."

"...Ne?"

"Bir, ben senin astın değilim. Bu yüzden bundan sonra bana adil davranmanı umuyorum."

"..."

"İki, seninle işbirliği yapacağım ama sen de benimle işbirliği yapmaya söz vermelisin."

Yoo Joonghyuk bana ilgiyle baktı ve başını salladı. "Peki, cevabın ne?"

Gülümseyerek cevap verdim, "Elini bırak ve kaybol, seni lanet piç kurusu."

Sonra beni tutan güç kayboldu. Yerçekimi kuvveti tarafından tutuldum. Düşerken Yoo Joonghyuk'un yüzünü gördüm. Yoo Joonghyuk bir şey onu mutlu etmiş gibi parlak bir şekilde gülümsüyordu.

Piç kurusu.

"Sana inanıyorum. Kesinlikle bir kahinsin."

Çarpma noktamda beni bekleyen dev deniz komutanının ağzıydı. Han Nehri'nin soğuk suyuyla birlikte çarpmanın şokundan gözlerimi kapattım. Nefes alırken, sıcak ve muazzam bir karanlık beni yuttu.

...Kahretsin, sonuçta o yöntemi kullanmam gerekiyor.